نقش DNA در اثبات نسب

با توجه به اهمیت نسب در حفظ نظام خانواده و ثبات نسل ها, اهتمام شارع و قانون گذار همواره بر حفظ آن در سایه تقنین بوده است. از این رو در فقه امامیه و به تبع آن قانون مدنی برای اثبات نسب پدری که به دلیل پنهانی بودن منشا آن به مراتب دشوارتر از نسب مادری است, دلائل متعددی مانند قاعده فراش, اقرار, شهادت, استفاضه و … را تعیین کرده است و حتی در فرض نبودن دلایل قوی تر به لحاظ کشف واقع, قائل به قابلیت استناد به ضعیف ترین ادله هم چون قرعه است.در این میان با توجه به عدم حصری بودن ادله اثبات نسب و نحوه عملکرد شارع در این حوزه, جایگاه روش های دقیق علمی چون DNA Typing یا آزمایش DNA که از اهم موارد کاربرد آن در علم ژنتیک, اثبات نسب و تعیین رابطه ابوت می باشد, قابل تامل است, لذا پژوهش حاضر به این مهم پرداخته است, چرا که با توجه به نظرت فقها و حقوقدانان و استناد به ادله اصولی و فقهی از جمله حجیت قطع و علم عرفی, حجیت این آزمایش در اثبات نسب به لحاظ شرعی و قانونی قابل اثبات است.
واژه‌های کلیدی:‌ نسب، DNA، اماره فراش، حجیت قطع، علم عرفی.