مطالعه تطبیقی خسارت عدم النفع در فقه امامیه و قوانین ایران و کنوانسیون ۱۹۸۰ وین (عنوان عربی: دراسه مقارنه عن الخساره فی عدم النفع بین فقه الامامیه و القوانین الایرانیه و بین إتفاقیه قین ۱۹۸۰)

چکیده فارسی: ضرری که بر فرد وارد می شود ممکن است مادی یا معنوی باشد. ضرر مادی خود بر دو نوع است. الف: از دست رفتن مال موجود ب: تفویت منفعت که همان عدم النفع است و در اصطلاح به معنای ممانعت از وجود پیدا کردن نفعی است که مقتضی آن حاصل شده باشد. پیرامون خسارت عدم النفع بین فقها و حقوق دانان آرای متفاوتی به چشم می خورد, حتی این اختلاف در تبصره 2 ماده 515 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی و ماده 9 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری نیز وجود دارد تا جایی که موجب برداشت های مختلف بین حقوقدانان مبنی بر نسخ ماده 9 توسط ماده 15 شده است. ولی واقعیت این است که تبصره 2 ماده 515 نافی عدم النفع محتمل است, نه مسلم و قطعی. ماده 74 کنوانسیون 1980 وین خسارت عدم النفع مسلم را به طور صریح قابل مطالبه می داند.
چکیده عربی: إن الخساره التی تلحق الشخص إما مادیه أو معنویه. والخساره المادیه نوعان:1- فقد المال الموجود. 2- تفویت المنفعه أی عدم النفع. و فی المصطلح الحقوقی, بمعنی الممانعه من الحصول علی منفعهمقتضاها حاصل. عن الخساره فی عدم النفع آراء مختلفه لدی الفقهاء و الحقوقیین و هذه الاختلافات مذکوره فی المفرده 2- لماده 515 من قانون أصول المحاکمات لمحاکم ذات اصلاحیه عامه و محکمه الثوره فی الشؤون المدنیه و ماده 9 من قانون أصول المحاکمات و محکمه الثوره فی الشؤون الجزائیه إلی أن قد أوجبت استنتاجات مختلفه بین الحقوقیین فی نسخ ماده 9 بواسطه ماده 15. و لکن الواقع هو احتمال نفی عدم النفع من المفرده 2 لماده 515 و لیس قطعیا. و ماده 74 لاتفاقیه قین 1980 تعتبر الخساره فی عدم النفع القطعی صالحه للمطالبه.
واژه‌های کلیدی: کنوانسیون، مال، ضرر، عدم النفع، قاعده لاضرر، قاعده تسبیب