خسارت تأخیر تأدیه از موضوعاتی است که از دیرباز در حقوق مطرح بوده است. پس از انقلاب فقهای شورای نگهبان به استناد اصل چهارم قانون اساسی، وظیفهای که نسبت به تطبیق قوانین با شرع انور داشتند بدواً اخذ هر نوع خسارت تأخیر تأدیه را مغایر شرع و حرام اعلام نمودند ولی مدتی بعد به دلیل رشد روزافزون نقدینگی و افزایش تورم و خسارتی که با تأخیر متعهد در پرداخت تعهد نقدی خود متوجه متعهدله میکرد علیالخصوص در امور بانکی، شورای نگهبان را وادار به تجدیدنظر و پذیرش خسارت تأخیر تأدیه نمود. مشروط بر اینکه اخذ خسارت در صورت تأخیر متعهد در سررسید، در ضمن عقد شرط شده باشد. سرانجام در سال 79 قانونگذار در قانون آیین دادرسی مدنی در ماده 515 مطالبه خسارت تأخیر تأدیه را به طور کلی در صورت تحقق 4 شرط پذیرفت.
در این مقاله صرفاً به ابعاد فقهی و حقوقی «خسارت تأخیر تأدیه» در فقه امامیه و حقوق ایران و تطبیق آن با کنوانسیون بیع بینالمللی 1980 وین پرداخته میشود.
واژه های کلیدی: خسارت، تأخیر تأدیه، خسارت تأخیر تأدیه، بهره.
مطالعه تطبیقی خسارت تاخیر تادیه در فقه امامیه و قانون ایران و کنوانسیون ۱۹۸۰ وین
موضوع: بهره (فقه) (Interest (Islamic law))، خسارت (Damage)، خسارت تاخیر تادیه (Late payment damages)
نویسنده / مولف: احمری، حسین، ذکاییان، پرویز
تاریخ نشر: 1391
آدرس اینترنتی: https://ijrj.babol.iau.ir/article_529952.html
ناشر: مجله پژوهش های فقه و حقوق اسلامی، زمستان 1391، شماره 30، ص.: 31-50.
فایلهای پیوست
📎 33.pdf
گراف ارتباطات محتوا
نویسنده / مولف موضوع