ماهیت و ویژگی های قرارداد لیسانس و قابلیت انطباق آن با عقود معین در قانون مدنی ایران

لیسانس قراردادی است که در آن اجازه ( امتیاز ) استفاده از مالکیتهای فکری به دیگری واگذار می شود ، بدون اینکه انتقال مالکیتی صورت گیرد . این امتیاز اغلب ، نه به طور مستقل ، بلکه در ضمن قراردادهای دیگری همچون فرانشیز ، بیع متقابل یا ” بی . او .تی ” اعطاء می شود . لیسانس انواعی دارد ؛ از جمله ، انحصاری ، غیر انحصاری ، انفرادی ، ارادی و اجباری . معمولاً در این قرارداددانش فنی نیز منتقل می شود . ارزش و مالیت دانش فنی در سری بودن آن نهفته است ، به گونه ایی که اگر در شمار دانش عمومی درآید به اعتبار قرارداد خدشه وارد می شود . لیسانس قراردادی است عهدی ، تعاهدی و اغلب تشریفاتی . ماهیت آن با هیچ یک از عقود معین در قانون مدنی ایران منطبق نیست و به نظر می رسد که عقدی بی نام و تابع ماده 10 این قانون باشد و در این پژوهش این فرضیه با روش تحلیلی و توصیفی مورد تحقیق و پژوهش قرار می گیرد تا در نهایت به نتیجه ای علمی و کاربردی مطابق با قوانین و مقررات برسیم.
واژه های کلیدی: قرارداد لیسانس، انتقال تکنولوژی، مالکیت صنعتی، دانش فنی، حق اختراع، علامت تجاری، ماهیت قرارداد لیسانس.