اصطلاح بیع زمانی به نوعی خاص از انتقال مالکیت اطلاق می شود که طبق آن مالکان حق استفاده از ملک را به صورت زمان بندی شده پیدا می کنند. مقاله حاضر که در چند شماره ارائه می شود ابتدا به تعریف این واژه پرداخته و سپس اعتبار آن را از نظر شرع و قانون بررسی می کند.
1 ـ فرایند تعامل میان سیستم های حقوقی، اگر به گونه ای صحیح، اصولی و حساب شده صورت گیرد می تواند به رشد و بالندگی حقوق کشور کمک شایانی بنماید. در عصر کنونی که عصر ارتباطات نام گرفته است، تأثیر و تأثر سیستم های حقوقی بر یکدیگر امری اجتناب ناپذیر است، زیرا پیشرفت صنعت، تکنولوژی و علم و دانش بشری روز به روز پدیده های نوینی را در عرصه های مختلف، از جمله در پدیده ها و مقررات حقوقی می آفریند و ارتباط فراوان دولت ها و ملت ها با یکدیگر موجب انتقال تجربه های جدید از جایی به جایی دیگر می شود.
بیع زمانی یا انتقال مالکیت زمان بندی شده (بخش اول)
موضوع: انتقال مالکیت (Transfer (Law))، بیع زمانی، مالکیت زمان دار (Time Sharing)، مالکیت زمانی، مالکیت محدود به زمان (اموال غیر منقول) (Timesharing (Real estate))
نویسنده / مولف: شریعتی، سعید
تاریخ نشر: ۱۳۸۷ش.
ناشر: فصلنامه کانون، زمستان ۱۳۸۷، شماره ۸۸، ص.: ۲۱-۶۰.
آدرس اینترنتی: https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/391756
فایلهای پیوست
📎 ۹۵۴۳۰
گراف ارتباطات محتوا
نویسنده / مولف موضوع
