ادله عقلی و نقلی تعیین ملاک مسافت شرعی در فقه امامیه

حدّ تقصیر در «نماز مسافر»، از احکامی است که معلَّل به دوشاخص شده است؛ به طوری‌که برخی روایات « مَسِیرَهُ یَوْم ٍ» و برخی دیگر «ثمانیهُ فراسخ» یا «بَریدان» را ملاک «قصر صلاه» عنوان می کنند. حال مسأله این است که کدام ملاک به عنوان ملاک اصلی و کدامیک صرفا برای تبیین و تطبیق شاخص اصلی بیان گردیده است؟ در این نوشتار با استعانت از مبانی کلامی، کلیت و شمول احکام در دین خاتم و تشریع احکام بر اساس توان نوع مردم و با اتکا بر روایات «مَسِیرَهُ یَوْم» ٍو تعلیل دسته دیگری از ادله نقلی بر اینکه علت قصر صلاه، مشقت و سختی آن می باشد؛ به این نتیجه رسیدیم که ملاک اصلی حد تقصیر صلاه از نظر شارع، پیمودن یک روز راه است که در زمان ما 850 کیلومتر می باشد.
واژه‌های کلیدی: مبانی کلامی، نماز مسافر، مسیره یوم، حد تقصیر، مشقت و سختی.